Wij zijn systemisch onlosmakelijk verbonden met onze (voor)ouders. Lasten die een ouder zelf niet of maar gedeeltelijk kan (ver)dragen, worden door een kind vaak uit loyaliteit opgepakt. Patronen herhalen zich door generaties heen zonder dat wij ons daarvan bewust zijn. Een systeem in disbalans probeert zich te herstellen.

Daardoor krijg je onbewust een rol of last toebedeeld om het familiesysteem weer in balans te brengen. Soms zijn we loyaal aan dynamieken die niet van ons zijn, maar van vorige generaties. We voelen dan emoties die we niet kunnen plaatsen, zoals verdriet, angst of boosheid, die uit het niets lijken te komen.

Als kind zijn wij zo afgestemd op de gemoedstoestand van onze ouders dat we zonder woorden voelen wat hun angsten en verwachtingen zijn. De loyaliteit aan patronen uit het familiesysteem kan ons lange tijd beïnvloeden.

Middels “een taal erbij”, tafelopstellingen of individuele opvoedopstellingen worden de wortels van onze patronen steeds zichtbaarder. Dit heeft een bevrijdend effect en biedt ons de ruimte om ons eigen pad te bewandelen.